We moeten wel

Ilse van der Schans verruilde haar baan als anesthesie­medewerker in een operatiekamer voor een carrière in de metaal. Nu is ze meesterlasser. In haar eigen column op pagina 5 van Metaaljournaal vertelt ze over haar belevenissen.

‘Weet je nog hoe fijn het is als iemand je op weg helpt?’

Laatst sprak ik mijn oud-collega Fiona. Zij is praktijkbegeleider in het ziekenhuis waar ik vroeger werkte. Ze had vier nieuwe leerlingen tegelijk aangenomen en een paar collega’s vonden daar wat van: vier leerlingen is te veel voor zes operatiekamers. ‘We moeten wel’, antwoordde ze. ‘Jaren hebben we niemand opgeleid, want dat kostte geld. En nu is er geen personeel. Tegelijkertijd hoeven veel OK-medewerkers vanwege hun leeftijd geen bereikbaarheidsdiensten meer te draaien. En er gaan er ook veel met pensioen de komende jaren.’

Ik zie een gelijkenis met de metaalbranche. Iedereen klaagt over het gebrek aan personeel. Maar als puntje bij paaltje komt, zijn we niet erg enthousiast over het opleiden van leerlingen. Ze kosten geld. Ze kosten tijd. De praktijkscholen hadden nooit moeten stoppen. Je weet niet of ze wel blijven. Je productie gaat omlaag. Het klopt allemaal.

Maar ook in de metaal geldt: we moeten wel. Want als je als bedrijf niet opleidt, is er straks echt niemand meer. Én ik vind dat je het aan jonge mensen verplicht bent energie in hen te steken. Een jong mens moet ergens beginnen. Iedereen is ooit begonnen als leerling. Als leerling van het leven en als leerling in een vakgebied. Weet je nog hoe fijn het is als iemand moeite voor je doet? Je op weg helpt? Zijn of haar best doet om jou naar een hoger niveau te tillen? Mensen opleiden is misschien wel een van de onbaatzuchtigste en dankbaarste dingen die je kunt doen. Dus hup, enthousiast maken, investeren en opleiden maar!